Lewis Nash, caz tarihinin en çok kaydı bulunan davulcularından biridir; yüzlerce albümde Tommy Flanagan’dan Ron Carter’a uzanan bir yelpazede çalmıştır. Çalışının ayırt edici yanı, geleneği bozmadan en yüksek nitelikte sürdürmesidir.
Nash’in eşliğinde her şey yerli yerindedir: ride kalıbının oranı temponun gerektirdiği gibidir, hi-hat net kapanır, comping ölçülüdür ve gürlük topluluğa göre ayarlanır. Bu "beklenen" icra, çoğu zaman en zor olanıdır.
Fırça kullanımı da bu titizliğin uzantısıdır. Balad ve orta tempolu parçalarda dokuyu taşıyan sürtme hareketi, kayıt içinde ayrı bir katman olarak duyulur. Nash aynı zamanda eğitmendir ve geleneğin aktarımını doğrudan üstlenir. Bir dilin sürmesi, yalnız onu yenileyenlere değil, onu doğru biçimde taşıyanlara da bağlıdır.
Kayıt sayısının yüksekliği, stüdyo bağlamında güvenilirliğin ne anlama geldiğini de gösterir: ilk alışta doğru tempo, parçaya uygun tını ve düzenlemeye uyan bir fikir.
Ekipman tercihleri de bu anlayışa uygundur: orta ölçekli bir set, koyu tınılı bir ride ve ölçülü akort. Dikkat çekmeyen bir ses, topluluğun içinde en kolay yerleşen sestir.
Derslerimizde temel caz eşliği bu ölçütlerle değerlendirilir; kursiyerin yeni bir şey bulması değil, bilineni temiz ve yerinde çalması beklenir.