Billy Higgins, Ornette Coleman’ın ilk kayıtlarından Dexter Gordon ve Cedar Walton albümlerine uzanan geniş bir yelpazede çalmış, caz tarihinin en çok kaydı bulunan davulcularından biridir. Çalışının ortak özelliği, zamanın rahat ve davetkâr duyulmasıdır.
Bu rahatlığın kaynağı belirsiz değildir. Ride kalıbındaki vuruşlar birbirine eşit uzaklıkta değildir; üçleme bölünmesinin ikinci notası hafifçe geriye yerleşir ve kalıp sallanır. Aynı zamanda hi-hat ikinci ve dördüncü vuruşta net kapanır, böylece ölçü hiçbir zaman belirsizleşmez.
Higgins’in eşlik anlayışında ikinci belirleyici, gürlük seviyesinin düşük tutulmasıdır. Solist yükselmeden davul yükselmez; topluluğun genel dinamiği icracıların değil parçanın kararıdır.
Ornette Coleman’ın serbest yaklaşımında da aynı icracının çalması dikkat çekicidir: ölçü çizgileri ortadan kalksa bile nabız kaybolmaz. Serbestlik burada zamansızlık anlamına gelmez.
Higgins’in kayıtlarındaki sürekli duyulan rahatlık, sonraki kuşaklar için bir ölçüt hâline gelmiştir; "iyi zaman" kavramı çoğu zaman onun kayıtları üzerinden anlatılır.
Derslerimizde ride kalıbının iç oranı ayrı çalışılır; kursiyer aynı kalıbı düz ve salınımlı çalıp kaydını dinlediğinde farkın nereden geldiğini duyar.